ಮಾನವನ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣಗಳೆಂಬ ಎರಡು ಅನಂತ ಬಿಂದುಗಳ ನಡುವಿನ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಪಯಣವಾಗಿದೆ. ಆಧುನಿಕ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ, ಈ ಜೀವಪಯಣವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ದಾಖಲೆಗಳಿಂದ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಜನಿಸಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಭುತ್ವವು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವುದು ಆತನ ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರಗಳ ಮೂಲಕವೇ. ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮಂಡನೆಯಾದ ‘ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣಗಳ ನೋಂದಣಿ (ತಿದ್ದುಪಡಿ) ಮಸೂದೆ ೨೦೨೬’ ನಾಗರಿಕನ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಮರು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವ, ಪ್ರಭುತ್ವದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸುವ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಜನಸಂಖ್ಯಾಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ದತ್ತಾಂಶಕ್ಕೆ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡುವ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿದೆ.
೧೯೬೯ರ ಮೂಲ ಕಾಯ್ದೆಗೆ ೨೦೨೩ರಲ್ಲಿ ತರಲಾದ ಮಹತ್ವದ ತಿದ್ದುಪಡಿಯು ಜನನ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ಶಾಲಾ ಪ್ರವೇಶಾತಿ, ಚಾಲನಾ ಪರವಾನಗಿ, ಮತದಾರರ ನೋಂದಣಿ, ಪಾಸ್ಪೋರ್ಟ್, ಆಧಾರ್ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗ ಸೇರಿದಂತೆ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ಏಕೈಕ ಮತ್ತು ಕಡ್ಡಾಯ ದಾಖಲೆಯನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿತ್ತು. ಪ್ರಸ್ತುತ ೨೦೨೬ರ ತಿದ್ದುಪಡಿಯು ಇದರ ಮುಂದುವರಿದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ನೋಂದಣಿಯಲ್ಲಿನ ದೀರ್ಘಕಾಲಿಕ ವಿಳಂಬವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಮತ್ತು ನಕಲಿ ದಾಖಲೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ತಡೆಗಟ್ಟುವ ದೃಢವಾದ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.
ದಾಖಲೆಗಳ ನೋಂದಣಿಯಲ್ಲಿನ ವಿಳಂಬವು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ದುರ್ಬಳಕೆಗೆ ನೇರವಾದ ಹಾದಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ನಮ್ಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಕಲಿ ಜನನ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರು ಅಥವಾ ಭ್ರಷ್ಟರು ಕಾನೂನಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಣ್ಣೆರಚುತ್ತಿದ್ದ ಕಟು ವಾಸ್ತವ ನಮ್ಮೆದುರಿಗಿದೆ. ಹೊಸ ಮಸೂದೆಯ ಅನ್ವಯ, ಜನನ ಅಥವಾ ಮರಣದ ನೋಂದಣಿಯು ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ವಿಳಂಬವಾದರೆ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ ಅಥವಾ ಉಪವಿಭಾಗಾಧಿಕಾರಿ ಅವರ ಕಡ್ಡಾಯ ಪರಿಶೀಲನೆ ಹಾಗೂ ಆದೇಶದ ಮೇರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ನೋಂದಣಿ ಸಾಧ್ಯ. ಅದೇ ವಿಳಂಬವು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಮೀರಿದರೆ, ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆ ನ್ಯಾಯಿಕ ಮ್ಯಾಜಿಸ್ಟ್ರೇಟ್ (Judicial Magistrate First Class) ಅವರ ಕಡ್ಡಾಯ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ನಿಗಾ ಮತ್ತು ತನಿಖೆಗೆ ಒಳಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕ್ರಮವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ದತ್ತಾಂಶದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಬಲವಾದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಹಾಗೂ ಕಾನೂನಾತ್ಮಕ ಕವಚವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲಿದೆ.
ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ಪ್ರಭುತ್ವ ಮತ್ತು ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ನಾಗರಿಕನ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧದ ಹೊಸ ಮಗ್ಗಲನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ಭಾರತದಂತಹ ಅಗಾಧವಾದ ಭೌಗೋಳಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯವುಳ್ಳ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಜನನ-ಮರಣಗಳ ದಾಖಲಾತಿಯೆಂಬುದು ದೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇತ್ತೀಚಿನ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳು ಒಂದು ಆಶಾದಾಯಕ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿವೆ. ೨೦೧೪ರಲ್ಲಿ ಶೇಕಡಾ ೮೬ರಷ್ಟಿದ್ದ ಜನನ ನೋಂದಣಿ ಪ್ರಮಾಣವು ೨೦೨೪ರ ವೇಳೆಗೆ ಶೇಕಡಾ ೯೯.೧ಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಮರಣ ನೋಂದಣಿ ಶೇಕಡಾ ೭೨.೫ ರಿಂದ ೯೯.೪ಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದಿರುವುದು ಭಾರಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ವಿಸ್ತರಣೆ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾರತದ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ಮನುಷ್ಯನವರೆಗೆ ತಲುಪುತ್ತಿರುವುದರ ದ್ಯೋತಕವಾಗಿದೆ. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ದಾಖಲೆಗಳ ಮಹತ್ವ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಪ್ರಜಾಸತ್ತೆಯ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ.
ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ನಿಯಮಗಳು ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಜೊತೆಗೆ, ಮಾಹಿತಿ ಕೊರತೆ ಅಥವಾ ಭೌಗೋಳಿಕ ಅಂತರದಿಂದಾಗಿ ವಿಳಂಬ ಮಾಡಿದ ಅಮಾಯಕ ಜನರಿಗೂ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಶಾಲಾ ಪ್ರವೇಶಾತಿಗಾಗಿ ಹೆಣಗಾಡುವ ಗ್ರಾಮೀಣ ಮುಗ್ಧರಿಗೆ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಾಂಗದ ಕಚೇರಿಗಳಿಗೆ ಅಲೆಯುವುದು ಆರ್ಥಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹೊರೆಯಾಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ದಕ್ಷ, ಪಾರದರ್ಶಕ ಹಾಗೂ ಜನಸ್ನೇಹಿ ಸೇವಾ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರ, ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ನಡುವೆ ಸೂಕ್ತ ಸಮನ್ವಯವಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಶಾಸನದ ಮೂಲ ಆಶಯ ಈಡೇರುತ್ತದೆ.
ಜನಸಂಖ್ಯಾಶಾಸ್ತ್ರದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ, ಭಾರತದ ದತ್ತಾಂಶ ಶುದ್ಧತೆಗೆ (Data Integrity) ಈ ಮಸೂದೆಯು ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರ. ನಿಖರವಾದ ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣದ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಭವಿಷ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕ ಯೋಜನೆಗಳು, ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಹಂಚಿಕೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ರೂಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ. ನೈಜ ದತ್ತಾಂಶವು ಪಾರದರ್ಶಕ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಿದೆ. ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್, ಪಾಸ್ಪೋರ್ಟ್ನಂತಹ ದಾಖಲೆಗಳಿಗೆ ಜನನ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವೇ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಪುರಾವೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಈ ಮಸೂದೆ ಇಡೀ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲ ಬೇರನ್ನೇ ಗಟ್ಟಿಮಾಡುತ್ತಿದೆ.
ಈ ಮಸೂದೆಯು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಪ್ರಭುತ್ವ ನೀಡುವ ಅಧಿಕೃತ ಮಾನ್ಯತೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅದರ ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ಕಠಿಣತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಸ್ಪರ್ಶವೂ ಇರಬೇಕಾದದ್ದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರದ ಸಮರ್ಪಕ ಬಳಕೆಯ ಮೂಲಕ ಈ ಕಾಯ್ದೆಯು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಯಾದರೆ, ಅದು ಭವಿಷ್ಯದ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪಾರದರ್ಶಕ, ದಕ್ಷ ಮತ್ತು ಭದ್ರವಾದ ನೆಲೆಯತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
ಶಿವರಾಜ ಸೂ. ಸಣಮನಿ, ಮದಗುಣಕಿ
9739741141
