ನಡುಗುವ ತೂಗುಸೇತುವೆ ಮತ್ತು ಮಿಡಿದ ಕರುಳು

ಮಧುಬನ ಎನ್ನುವ ಊರಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೊಂದು ಜುಳು ಜುಳು ಎಂದು ಹರಿಯುವ ನದಿ. ಆ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಲು ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಮರದ ತೂಗುಸೇತುವೆಯೊಂದಿತ್ತು. ಗಾಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸಿದರೂ ಸಾಕು, ಆ ಸೇತುವೆಯ ಹಗ್ಗಗಳು ಮತ್ತು ಮರದ ಹಲಗೆಗಳು ಚುರ್ರ್… ಚುರ್ರ್… ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಉಯ್ಯಾಲೆಯಂತೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದವು.

​ಊರಿನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿದಿನ ಆ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಧಕ್ ಧಕ್ ಎಂದು ಕುಣಿಯುತ್ತಾ, ಆಚೆ ದಡದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಲ್ಲಿನ ಗುಡ್ಡದತ್ತ ಆಟವಾಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಸಮೃದ್ಧ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ಸೇತುವೆ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಭಯ. ಅದು ಯಾವುದೋ ದೈತ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ ಬಾಯಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದ್ದ. ಅವನು ಸೇತುವೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಸಾಕು, ಅವನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಡವ ಡವ… ಢಬ್ ಢಬ್… ಎಂದು ಭಯದ ನಗಾರಿ ಬಾರಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ, ಅವನು ಕೇವಲ ಈಚೆ ದಡದಲ್ಲೇ ನಿಂತು, ಆಚೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ.

​ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ, ಆಟ ಮುಗಿಸಿ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದರು. ಸಮೃದ್ಧ ಮಾತ್ರ ನದಿ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ನೀರಿಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪನೆಯ ಮೋಡಗಳು ಕವಿದವು. ‘

ಗುಡುಗ್… ಗುಡುಗ್… ಎಂದು ಸಿಡಿಲು ಅಬ್ಬರಿಸಿತು. ದಪ್ಪನೆಯ ಮಳೆಹನಿಗಳು ಪಟ… ಪಟ… ಎಂದು ಬೀಳಲಾರಂಭಿಸಿದವು.

​ಆಗ ಆಚೆ ದಡದಿಂದ, ಕ್ಯಾಂಯ್… ಕ್ಯಾಂಯ್… ಎಂಬ ನಾಯಿಮರಿಯೊಂದರ ದೀನವಾದ ಅಳು ಕೇಳಿಸಿತು. ಮಳೆಗೆ ಹೆದರಿ ಆ ಪುಟ್ಟ ಬೆಳ್ಳಗಿನ ನಾಯಿಮರಿ ಸೇತುವೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಕಾಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾರಿದರೂ, ನದಿಯ ರಭಸಕ್ಕೆ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುವುದು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿತ್ತು.

ಸಮೃದ್ಧ ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತ ನೋಡಿದ, ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆ ಜೋರಾದಂತೆ ನಾಯಿಮರಿಯ ಅಳುವೂ ಜೋರಾಯಿತು. ಸಮೃದ್ಧನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಭಯ ಮತ್ತು ಆ ಜೀವದ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆಯ ನಡುವೆ ದೊಡ್ಡ ಹೋರಾಟವೇ ನಡೆಯಿತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ, ಆ ಪುಟ್ಟ ಜೀವದ ಕರುಣಾಜನಕ ಮುಖವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ದೀರ್ಘ ಉಸಿರೆಳೆದ.

​ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ. ಸೇತುವೆ ಚುರ್ರ್… ಎಂದು ಅಲುಗಾಡಿದರೂ, ಸಮೃದ್ಧ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆನೀರಿಗೆ ನೆನೆದ ಮರದ ಹಲಗೆಗಳ ಮೇಲೆ ಜಾರದಿರಲು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಟಕ್… ಟಕ್… ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಆಚೆ ದಡ ತಲುಪಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ. ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ನಾಯಿಮರಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತನ್ನ ಶರ್ಟಿನೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡ. ಅದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನ ಕೈಯನ್ನು ಚಪ್… ಚಪ್… ಎಂದು ನೆಕ್ಕಿತು.

​ಆ ಪುಟ್ಟ ಜೀವವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ವಾಪಸ್ ಬರುವಾಗ, ಆ ಸೇತುವೆ ಅವನಿಗೆ ದೈತ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲ ಉಯ್ಯಾಲೆಯಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಸೇತುವೆ ದಾಟಿ ಈಚೆ ಬಂದ ಸಮೃದ್ಧನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಳೆನೀರಿನ ಜೊತೆ, ತನ್ನ ಆಳವಾದ ಭಯವನ್ನು ಗೆದ್ದ ಗೆಲುವಿನ ನಗುವೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

​ಕಥೆಯ ಮೌಲ್ಯ:

ಮೂಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರುವುದು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಮ್ಮ ಭಯವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಸಂಕೇತ.

ಶಿವರಾಜ ಸೂ. ಸಣಮನಿ, ಮದಗುಣಕಿ

ಸಹ ಶಿಕ್ಷಕ

ಪಿಎಮ್‌ಶ್ರೀ ಸರಕಾರಿ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆ, ನೀಲಹಳ್ಳಿ

ತಾ. ಸೇಡಂ ಜಿ. ಕಲಬುರಗಿ

9739741141