ಮಧುಬನ, ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ. ಮಳೆಗಾಲ ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು, ಎಲೆಗಳ ಮೇಲಿಂದ ಜಾರುವ ಮಳೆಹನಿಗಳು ‘ಟಪ್… ಟಪ್…’ ಎಂದು ಸಂಗೀತ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸಿರಿ ಎಂಬ ಮುದ್ದಾದ ಚೂಟಿಯಾದ ಹುಡುಗಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕಲ್ಲುಗಳು, ಮಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಗಾಜಿನ ಚೆಂಡುಗಳನ್ನು ಶೇಖರಿಸುವುದೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ.
ಊರಿನ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದ ತಾತನ ಹಳೆಯ ಗೊಂಬೆ ಅಂಗಡಿಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಮರದ ಬುಗುರಿಗಳು, ಬಣ್ಣದ ರಥಗಳು ಮತ್ತು ಹತ್ತಾರು ಬಗೆಯ ಆಟಿಕೆಗಳಿದ್ದವು. ಒಂದು ದಿನ ಸಿರಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದಾಗ, ಗಾಜಿನ ಜಾಡಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಬೆಳದಿಂಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಒಂದು ನೀಲಿಬಣ್ಣದ ಗಾಜಿನ ಚೆಂಡನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಎಳೆಯಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಕುಲುಕಿದರೆ ‘ಕ್ಲಿಂಗ್ ಕ್ಲಿಂಗ್’ ಎಂದು ಇಂಪಾದ ಶಬ್ದ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಸಿರಿಗೆ ಆ ಚೆಂಡನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಸರಿ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನಿಸಿತು. ಗೋವಿಂದ ತಾತ ಬೇರೊಬ್ಬ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಗೊಂಬೆ ತೋರಿಸುವಾಗ, ಸಿರಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಆ ನೀಲಿ ಚೆಂಡನ್ನು ತನ್ನ ಲಂಗದ ಜೇಬಿಗೆ ಇಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತಳು.
ಆದರೆ, ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂಥರಾ ಕಳವಳ ಶುರುವಾಯಿತು. ರಾತ್ರಿಯಾಯಿತು. ಊರಿಗೆಲ್ಲಾ ನಿದ್ದೆ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಹುಳಗಳು ‘ಚಿರ್… ಚಿರ್…’ ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಿರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಿದ್ದೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ನೀಲಿ ಚೆಂಡು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನೇ ಗುರಾಯಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅವಳ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ‘ಡವ ಡವ… ಡವ ಡವ…’ ಎಂದು ಭಯದ ಬಡಿತ ಜೋರಾಯಿತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಗಡಿಯಾರದ ‘ಟಿಕ್ ಟಿಕ್’ ಶಬ್ದ, “ನೀನು ಕಳ್ಳಿ… ನೀನು ಕಳ್ಳಿ…” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು. ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಚೆಂಡು ಅವಳ ನಿದ್ದೆ, ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೇ ಕದ್ದೊಯ್ದಿತ್ತು.
ತಾನು ಎಂಥದ್ದೋ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಅವಳ ಮುಗ್ಧ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟಿತು. ಬೆಳಗಾಗುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಿರಿ, ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಎದ್ದು, ‘ಧಕ್ ಧಕ್’ ಎಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಗೋವಿಂದ ತಾತನ ಅಂಗಡಿಯತ್ತ ಓಡಿದಳು.
ಅಂಗಡಿ ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ತಾತನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೆಂಡನ್ನು ಅವರ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. “ತಾತ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ. ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೆ ಇದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬಂದಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಈ ಚೆಂಡು ಬೇಡವೇ ಬೇಡ,” ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದಳು.
ಗೋವಿಂದ ತಾತ ನಗುಮೊಗದಿಂದ ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿದರು. “ಮಗಳೆ, ಆಸೆಪಟ್ಟು ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ಗುಣ. ಆದರೆ, ತಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಅರಿತು, ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ದೊಡ್ಡ ಧೈರ್ಯ ಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಈ ಚೆಂಡನ್ನು ನೀನೇ ಇಟ್ಟುಕೋ,” ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು.
ಆದರೆ ಸಿರಿ ನಗುತ್ತಾ, “ಬೇಡ ತಾತ, ಇದು ನನ್ನದಲ್ಲದ ವಸ್ತು. ನನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ನನಗೆ ಸಾಕು” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಎದೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಭಾರವನ್ನಿಳಿಸಿದ ನಿರಾಳತೆಯಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಗುರವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಓಡಿದಳು.
ಕಥೆಯ ಮೌಲ್ಯ: ಬೇರೆಯವರ ವಸ್ತುವಿಗೆ ಆಸೆಪಡುವುದು ನಮ್ಮ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ಜೀವನದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿ. ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ, ಆದರೆ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದಾಗ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಜವಾದ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯ.
ಶಿವರಾಜ ಸೂ. ಸಣಮನಿ, ಮದಗುಣಕಿ
ಸಹ ಶಿಕ್ಷಕ
ಪಿಎಮ್ಶ್ರೀ ಸರಕಾರಿ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆ, ನೀಲಹಳ್ಳಿ
ತಾ. ಸೇಡಂ ಜಿ. ಕಲಬುರಗಿ
9739741141
Comments are closed.