ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲವಿತ್ತು; ಗುರುಕುಲಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ‘ದಾನ’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು (ವಿದ್ಯಾದಾನ). ಗುರುವಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡುವುದು ಶಿಷ್ಯನ ಭಕ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ಎನ್ನುವುದು ಈಗ ದಾನವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಬೃಹತ್ ‘ದಂಧೆ’ (Business). ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನು ಎಲ್ಕೆಜಿಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕೆಂದರೆ, ಪೋಷಕರು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಲೋನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ!
ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ನರ್ಸರಿ ಸ್ಕೂಲಿನ ಫೀಸ್, ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಫೀಸ್ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿದೆ ಎಂದರೆ ನೀವು ನಂಬಲೇಬೇಕು. ಇಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಪೋಷಕರ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸಿರುವ ‘ಶಿಕ್ಷಣದ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣ’ ಮತ್ತು ಶಾಲಾ ಮಾಫಿಯಾದ ಬಗ್ಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸೋಣ.
- ಅಡ್ಮಿಷನ್ ಸೀಸನ್ ಅಂದರೆ ಸುಲಿಗೆಯ ಸುಗ್ಗಿ:
ಏಪ್ರಿಲ್-ಮೇ ತಿಂಗಳು ಬಂತೆಂದರೆ ಪೋಷಕರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಢವಢವ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. “ನನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೀಟ್ ಸಿಗುತ್ತಾ?” ಎಂಬ ಆತಂಕ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, “ಅವರು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಡೊನೇಷನ್ ಕಟ್ಟಲು ದುಡ್ಡು ಹೊಂದಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?” ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ.
ಸರ್ಕಾರದ ನಿಯಮದ ಪ್ರಕಾರ ‘ಡೊನೇಷನ್’ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಪರಾಧ. ಆದರೆ ಶಾಲೆಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟಿವೆ: ‘ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಫಂಡ್’, ‘ಡೆವಲಪ್ಮೆಂಟ್ ಫೀ’, ‘ಟ್ರಸ್ಟ್ ಫಂಡ್’ ಇತ್ಯಾದಿ. ರಶೀದಿ ಇಲ್ಲದೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಟೇಬಲ್ ಕೆಳಗೆ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವುದು ಇಂದು ಬಹಿರಂಗ ರಹಸ್ಯ. “ದುಡ್ಡು ಇದ್ದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ವಿದ್ಯೆ” ಎಂಬ ಅಘೋಷಿತ ನಿಯಮ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ.
- ಸಮವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮಾಫಿಯಾ:
ಹಿಂದೆ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬುಕ್ ಸ್ಟೋರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬಟ್ಟೆ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಈಗ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಥವಾ ಶಾಲೆ ಸೂಚಿಸಿದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲೇ ಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
* ದರಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸ: ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ 500 ರೂಪಾಯಿಗೆ ಸಿಗುವ ಶೂಗೆ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ 1500 ರೂಪಾಯಿ ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. 20 ರೂಪಾಯಿಯ ನೋಟ್ ಬುಕ್ ಮೇಲೆ ಶಾಲೆಯ ಲೋಗೋ ಹಾಕಿ 50 ರೂಪಾಯಿಗೆ ಮಾರುತ್ತಾರೆ.
ಇದು ಪೋಷಕರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಹಗಲು ದರೋಡೆ. “ಬೇರೆ ಕಡೆ ತಗೊಂಡ್ರೆ ಕ್ವಾಲಿಟಿ ಇರಲ್ಲ” ಎಂಬ ಸಬೂಬು ಹೇಳಿ, ಪೋಷಕರ ಜೇಬಿಗೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕುವ ಈ ‘ಕಿಟ್ ಮಾಫಿಯಾ’ ತಡೆಯುವವರು ಯಾರು?
- ಬೋರ್ಡ್ಗಳ ಬಣ್ಣದ ಆಟ:
ಇಂದು ಗಲ್ಲಿಗೊಂದು ‘ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ ಸ್ಕೂಲ್’ಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿವೆ. ಹೆಸರಿನ ಮುಂದೆ ‘ಗ್ಲೋಬಲ್’, ‘ಟೆಕ್ನೋ’, ‘ಒಲಂಪಿಯಾಡ್’, ‘ಐಐಟಿ ಫೌಂಡೇಶನ್’ ಎಂದು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಫೀಸ್ ಅನ್ನು ದುಪ್ಪಟ್ಟು ಮಾಡಬಹುದು.
ಎಸಿ ರೂಮುಗಳು, ಸ್ವಿಮ್ಮಿಂಗ್ ಪೂಲ್, ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಕ್ಲಾಸ್—ಇವುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಪೋಷಕರನ್ನು ಮರುಳು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ನೀಡುವ ಸಂಬಳ ಎಷ್ಟು? ಅವರ ಅರ್ಹತೆ ಏನು? ಎಂದು ಯಾರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕಟ್ಟಡ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ನಾವಿದ್ದೇವೆ. ಪಂಚತಾರಾ ಹೋಟೆಲ್ನಂತೆ ಕಾಣುವ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ‘ಫಾಸ್ಟ್ ಫುಡ್’ನಂತೆ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ.
- ಪೋಷಕರ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ:
ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ದೂಷಿಸಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ, ಪೋಷಕರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೂ ಬದಲಾಗಬೇಕಿದೆ. “ನನ್ನ ಮಗ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತನಾಡಬೇಕು,” “ನನ್ನ ಮಗ ದೊಡ್ಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮಗೆ ಪ್ರೆಸ್ಟೀಜ್,” ಎಂಬ ಮನೋಭಾವವೇ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಬಂಡವಾಳ.
ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು 1 ಲಕ್ಷ ಫೀಸ್ ಕಟ್ಟುವ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದರೆ, ನಾವೂ ಸಾಲ ಮಾಡಿಯಾದರೂ ಅಂತಹದ್ದೇ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಪೈಪೋಟಿ ಏಕೆ? ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು ಅಥವಾ ಅನುದಾನಿತ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದವರು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿಲ್ಲವೇ? ಇನ್ಫೋಸಿಸ್ ಸುಧಾಮೂರ್ತಿ, ಇಸ್ರೋ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕಲಿತಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲ, ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ.
- ಸರ್ಕಾರದ ಮೌನ ಸಮ್ಮತಿ:
ಶಿಕ್ಷಣ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆ (RTE) ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಲಗಾಮು ಹಿಡಿಯಲು ಸರ್ಕಾರ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ. ‘ಶುಲ್ಕ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಮಿತಿ’ಗಳು ಕೇವಲ ಕಾಗದದ ಮೇಲಿವೆ. ಖಾಸಗಿ ಶಾಲಾ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಗಳ ಲಾಬಿಯ ಮುಂದೆ ಪೋಷಕರ ಕೂಗು ಅರಣ್ಯ ರೋದನವಾಗಿದೆ.
ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನದೇ ಆದ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು (Government Schools) ಉನ್ನತೀಕರಿಸದೆ, ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಪೈಪೋಟಿ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದೆಹಲಿ ಸರ್ಕಾರದ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಹೈಟೆಕ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಪೋಷಕರು ತಾವಾಗಿಯೇ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.
- ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರ ಪಾಡು:
ಈ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣದ ನೇರ ಹೊಡೆತ ಬೀಳುತ್ತಿರುವುದು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರ ಮೇಲೆ. ತಿಂಗಳಿಗೆ 30,000 ರೂಪಾಯಿ ದುಡಿಯುವ ತಂದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ 10,000 ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಮಗುವಿನ ಸ್ಕೂಲ್ ಫೀಸ್ಗೆ ಎತ್ತಿಡಬೇಕಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಕುಟುಂಬದ ಉಳಿತಾಯ ಶೂನ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆರೋಗ್ಯ, ಮನೆ ನಿರ್ಮಾಣದಂತಹ ಕನಸುಗಳನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ, ಕೇವಲ ಫೀಸ್ ಕಟ್ಟುವುದರಲ್ಲೇ ಜೀವನ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದೆ.
ಶಿಕ್ಷಣ ಮಾರಾಟದ ಸರಕಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಗುವಿನ ಜನ್ಮಸಿದ್ಧ ಹಕ್ಕು. ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿರುವ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಪಾಯಕಾರಿ.
ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಲಾಭ ಗಳಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಸಂಸ್ಥೆ ನಡೆಸಲು ಹಣ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಲಾಭಕೋರತನವೇ ಉದ್ದೇಶವಾಗಬಾರದು. ಪೋಷಕರೇ, ಶಾಲೆಯ ಕಟ್ಟಡ ನೋಡಿ ಮರುಳಾಗಬೇಡಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಬೋಧನೆ ನೋಡಿ. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಬೆಳೆಸಿ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಈ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಾಫಿಯಾಗೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯ.
“ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಎಸಿ ರೂಮುಗಳಿರುವ ‘ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮಾಲ್’ಗಳಲ್ಲ, ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಸರಳ ‘ಶಾಲೆ’ಗಳು.”
ಶಿವರಾಜ ಸೂ. ಸಣಮನಿ, ಮದಗುಣಕಿ
ಸಹ ಶಿಕ್ಷಕ
ಪಿಎಮ್ಶ್ರೀ ಸರಕಾರಿ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮತ್ತು ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆ, ನೀಲಹಳ್ಳಿ ತಾ. ಸೇಡಂ ಜಿ. ಕಲಬುರಗಿ
9739741141
Comments are closed.